लघुकथा : लुकाछिपी_कलाम अहमद खान

मी नाही कोठे म्हणतो पण कामसूत्रही सोबत बसून पाहावं का दीर-भावजयनं ?... भाऊ जांगडबुत्ता जमला त्यांचा परशाचं. मले सांगत होता. अबे बंड्या, तू तर मोबाईलवर डुप्लिकेट व्हिडियो पायतेस. मी तर वयनीच्या आंघोळीची ओरीजनल व्हिडियो क्लीप बनवली. आपला दोस्त आहे तो, त्यानं दाखवलं मले.’’ बंडू उत्साहाने म्हणाला. 

रविवारची दुपार. अकरावित शिकणारा प्रकाश जेवण आटोपून आपल्या नेहमीच्या अड्ड्याकडे निघाला. तो मारुतीच्या देवळात आला. पिंपळाच्या सावलीत चबुतर्‍यावर बसला. सवयीप्रमाणे त्याने खिशातून टचस्क्रीन मोबाईल काढला. स्क्रीनवर बोट फिरवित इंटरनेट सर्विस वर क्लीक केले. लागोपाठ अनेक पोर्न साइट्स ओपन झाल्या. तो आवडीनुसार व्हीडियो क्लीप डाऊनलोड करू लागला. प्रकाश उर्फ पक्याचे समवयस्क मित्र गावच्या सीमेवर असलेल्या मारोतीच्या देवळाच्या परिसरात जमायचे. इथे ते अश्लील व्हिडियो क्लीप ब्लूटुथने एकदुसर्‍याच्या मोबाईलवर सेंट करायचे, हा त्यांचा फावल्या वेळेतील ठरलेला कार्यक्रम.

 '‘ओय पक्या !'‘ असा कुणीतरी आवाज दिल्याने मोबाईलमध्ये मान खुपसून बसलेल्या प्रकाशची तंद्री भंगली. त्याने मान वर करून आवाजाच्या दिशेने पाहिले. समोर बंडू उभा होता..

‘'अबे बंड्या, तू इथे कसा? पोलिसांनी पकडून नेलं होतं ना तुला. लवकरच आलास सुटून?‘‘

दहावित शिकणारा विद्यार्थी बंडू पक्याजवळ येऊन बसला. पक्या त्याला नुकतेच डाउनलोड केलेले व्हिडियो दाखवू लागला ... शीला की जवानी, प्यासी भाभी, मदमस्त पड़ोसन वगैरे वगैरे.... ‘'बंड्या, भाभी म्हणजे वहिणी, देवर म्हणजे दीर....दीर-भावजय खरंच असं करतात काय रे?'‘ पक्याने आणखी एक क्लीप डाऊनलोड करत प्रश्न केला.

‘‘मग काय, व्हिडियोत दाखवतात ते खोटं काय? परशाचं तर तसंच आहे. त्याचा भाऊ कामावर गेल्यावर दीर-भावजय दोघेही बसतात मोबाईल इचकत, मला दाखव मला दाखव म्हणत...’’

‘'त्यात काय बिघडलं. हासी-मजाक चालते दीर-भावजयत !’’

'मी नाही कोठे म्हणतो पण कामसूत्रही सोबत बसून पाहावं का दीर-भावजयनं ?... भाऊ जांगडबुत्ता जमला त्यांचा परशाचं. मले सांगत होता. अबे बंड्या, तू तर मोबाईलवर डुप्लिकेट व्हिडियो पायतेस. मी तर वयनीच्या आंघोळीची ओरीजनल व्हिडियो क्लीप बनवली. आपला दोस्त आहे तो, त्यानं दाखवलं मले.’’ बंडू उत्साहाने म्हणाला. 

‘'बॉडी मस्त आहे यार परशाच्या वहिणीची. समोर दिसली की नुसतं पाहावसं वाटतं.’’

’’परशाच्या वयनीची बॉडी सोड. आपल्या शाळेतच्या मुलींची व्हिडियो क्लीपच दाखवता तुले’’...असं म्हणत बंड्याने आपला मोबाईल ऑन केला. स्क्रीन वर बोट फिरवत मोहल्ल्यातील दोन-तीन मुलींची व्हिडियो क्लीप पक्याला दाखवत म्हणाला, ‘‘ही प्रियंका नववीची...ही शालू आठवीची... आणि ही अल्का आपली जान...हीनेच पोलिसात तक्रार दिली होती.’’

‘'बरोबर आहे तिचं. तू बळजबरी करशील तर ती चूपचापच राहील?’’

तोंडातील खर्रा पचकन थुकत बंडू म्हणाला, 'भोळा आहेस पक्या तू. अरे आपल्यापेक्षा मुलींनाच हे पाहिजे असते. पण त्या बोलून दाखवत नाही. इशारा समजावा लागतो. सांगतो तुला सर्व हकीकत...!’’

पाकीटातील सिगरेट काढून लायटरने पेटवत बंड्याने एक दम भरला व धूर पक्याच्या तोंडावर सोडला. पक्याने खोक् खोक् करत तोंड बाजूला केले. त्याची अवस्था पाहून बंड्या हसू लागाला.

'नाही जमायचं तुला... बच्चा आहेस अजून....तर ऐक सांगतो... बुक मागण्याच्या बहाण्याने मी गेलो होतो अल्काच्या घरी. तीचा बाप गेला होता कामावर. माय गेली होती बाजाराला. एकटीच होती अल्का घरी. संधी पाहून डाव साधला... पण तेवढ्यात तिची माय आली आणि पकडलं रंगेहाथ आम्हाला. अल्का चोरावर शिरजोर होत रडत-रडत बिलगली मायला. म्हणाली बंड्याने बळजबरी केली माझ्यावर... अल्काच्या मायनं हाणली माझ्या थोबाडावर पण निसटलो तिच्या तावडीतून....’’

‘‘पोलिस मारतात काय रे असं केल्यावर. तुरुंगात ठेवतात म्हणे बंद करून. असं मी ऐकलं आहे.’’ पक्या प्रश्नार्थक नजरेने बंडूकडे पाहत म्हणाला.

आपले ज्ञान पाजळत बंडू म्हणाला, ‘‘पक्या तुला सांगतो. जे वयस्क असतात त्यांनाच पोलिस पकडून नेतात, बाजीरावने बदळतात...’’

पक्या मधातच बोलला, ‘‘बाजीराव म्हणजे?‘‘

'अबे पक्या, तुले काहीच समजत नाही. बाजीराव म्हणजे पोलिसांचा बदळण्याचा खास पट्टा... आता पुढचं सांगू का नाही...’’ म्हणत बंड्या त्याचावर खेकसला.

‘‘बरं बरं सांग, बंडू भाऊ!’’ पक्या विनवणीच्या स्वरात बोलला.

बंडू सांगू लागला, ‘‘आपल्यालाही मोठ्यासारखं खेळता येते. त्यांना जेवढं समजते तेवढं आपल्याही समजते. आपण जर काहीही केलं तरी ठेवतात आपल्याला बाल सुधारगृहात.’’

पक्याने पुन्हा प्रश्न केला, ‘‘बाल सधारगृह म्हणजे?’’

बंड्या पक्वाच्या अज्ञानाची कीव करत त्याला म्हणाला, ’’बाल सुधारगृह म्हणजे आपल्या गावतील आश्रमशाळेसारखी शाळाच रे. फरक एवढाच की तिथले सर्व विद्यार्थी बाल गुन्हेगारच असतात. काही दिवस ठेवतात आणि सोडून देतात.’’ बंड्या कॉलर टाईट करत म्हणाला.

‘‘ये बंड्या, मला पटवून दे ना एखादी अ‍ॅटम, तुझ्या मोहल्ल्यातील सोनीया आवडली मला.’’

बंड्या पक्याला दम देत म्हणाला, ‘‘पक्या, सोनी आपला माल आहे. तिच्यावर लाईन मारायची नाही. दुसरे अ‍ॅटम शोधायचं. बच्चा आहेस तू. बाकी खेळ जमायचे नाही तुला. तू लहान पोराबरोबर लुकाछिपीच खेळ’’ असे म्हणत बंड्या घराकडे निघाला. पक्या पुन्हा खाली मान घालून मोबाईल इचकत बसला.

००

पक्या नेहमीसारखा मारोतीच्या देवळाकडे निघाला. पक्याच्या घराशेजारची लहान मुलं-मुली लुकाछिपी खेळत होते. पक्याला बंड्याचे शब्द आठवले. त्याला एक युक्ती सुचली. त्याला बंड्याला सांगायचे होते की आता तो बच्चा राहिला नाही. त्यालाही खेळता येतं.. पक्या लहान म्ाुलांत मिसळला व लुकाछिपीचा खेळ खेळू लागला. खेळता-खेळता पक्याने पाचवित शिकणार्‍या बालीला विश्वासात घेतले. आपण दोघं दूर असे लपून जाऊ की कुणी आपल्याला शोधू शकणार नाही. इतर मुलं-मुली इकडे तिकडे लपले. पक्याने बालीचा हाथ पकडला व तिला घरी आणले. पक्याचे आई-बाबा काही कामानिमित्त बाहेर गेले होते. पक्याच्या घरी आल्यावर बाली पक्याला म्हणाली, ‘‘प्रकाश दादा, आपण कुठे लपायचं ? ’’

  पक्याने दरवाजा बंद केला व बालीला कडेवर उचलून तिला मधल्या खोलीत असलेल्या बिछाण्यावर झोपवले. तो तिच्या बाजूला झोपला.

‘'आपण इथे लपायचं आणि वरून चादर पांघरून घेऊ म्हणजे कुणालाही दिसणार नाही.’’ असे म्हणत वरून चादर पांघरली. पक्या बालीला जवळ ओढून पटापट मुके घेऊ लागला.

‘'प्रकाश दादा, असे मुके का घेतोस? गाल आणि ओठ दुखतात ना.’’

‘‘अगं लाड करतोय तुझा. तुझे आई-बाबा नाही करत ?’’

‘‘करतात ना पण असे चावत नाहीत.’’

''आता गप्प राहायचं, ओरडायचं नाही’’ असे म्हणत पक्याने आपली इच्छापूर्ती केली...रडणार्‍या बालीला चॉकलेट देत म्हणाला, ’’आपण इथे जो खेळ खेळला ते कुणालाही सांगायचं नाही. कुणाला सांगीतलं तर तुझे आई-बाबा मरून जातील. असा नियम आहे खेळाचा. समजलीस. जा आता घरी.’’ असे म्हणून तिला घरी पाठवले. आपण खेळलेल्या खेळाची मोबाईलमध्ये रिकार्डिंग बरोबर झाली की नाही म्हणून त्याने खात्री करून घेतली व मोठा पराक्रम गाजविल्याच्या आविर्भावात तो बंड्याच्या घराकडे निघाला.....

   बाली घरी आली. तिची अवस्था पाहून आई शालिनीला संशय आला. तिने बालीला विश्वासात घेऊन विचारले तेव्हा बालीने रडत-रडत सर्व हकीकत कथन केली. हे ऐकून तिच्या पायाखालची जमीनच सरकली. तिच्या तळपायाची आग मस्तकात पोहोचली. साधाभोळा दिसणारा, अभ्यासू असणारा गुरुजींचा एकुलता एक मुलगा असं काही करू शकतो यावर शालिनीचा विश्वासच बसेना; पण जळजळीत वास्तव तिच्या समोर होतं. मुलीला घेऊन शालिनीने गुरुजींच्या घरावर धावा बोलला पण घरी कुणीच नव्हते. शालिनीने पती श्यामला फोन करून ताबडतोब घरी यायला सांगीतले.

   श्याम घरी आला. शालीनीने सर्व हकीकत श्यामला सांगीतली. तिच्या दारात मोहल्ला जमा झाला होता. श्याम आणि शालिनीने मुलीला सोबत घेऊन पोलिस स्टेशन गाठले. पोलिसात तक्रार दिली. पोलिसांनी वरिष्ठांशी चर्चा करून, बालीची वैद्यकीय तपासणी करून प्रकाशवर बाल लैंगीक अत्याचार कलमान्वये गुन्हा दाखल केला...पुढे त्याची रवानगी बालसुधारगृहात करण्यात आली. वाईट संगत व मोबाईलच्या दुरुपयोगाने होतकरू हुशार विद्यार्थ्याचे भविष्य अंधकारमय झाले होते.

- कलाम अहमद खान

२५, डी, आदर्शनगर, उमरेड रोड, नागपूर-440024

मो.9657347688

-----------